✿ Άλλος ένας χρόνος που αφήνουμε πίσω μας

   Σήμερα είναι 31 Δεκεμβρίου του 2017. Σε μερικές ώρες από τώρα θα υποδεχτούμε το νέο έτος. Κάποιοι θα μαζευτούν σε σπίτια για να το γιορτάσουν, άλλοι σε κέντρα διασκέδασης κι άλλοι πάλι θα μείνουν μόνοι τους μακριά από όλους κι από όλα. Άλλοι θα μελαγχολήσουν για τις όμορφες στιγμές που έζησαν φέτος τη στιγμή που άλλοι θα παρακαλούν για μία νέα αρχή, ένα νέο ξεκίνημα, πιο τυχερό από το προηγούμενο.

   Λίγο πριν αφήσουμε πίσω μας το 2017 όλοι μπαίνουμε στη διαδικασία του απολογισμού. Τι καταφέραμε, τι χάσαμε, ποιους αφήσαμε πίσω μας, τι λάθη και τι αλλαγές κάναμε όλον αυτόν τον καιρό. Πολλοί άλλαξαν, άλλοι πάλι έμειναν ίδιοι σαν να μη πέρασε μία μέρα από τότε που τους γνώρισες. Δεν έχει σημασία. Ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει τις επιλογές του. 

   Θαυμάζω τους ανθρώπους που αρκούνται με τα λίγα στη ζωή τους, που είναι ικανοποιημένοι με όσα ήδη έχουν δίχως να γκρινιάζουν και να παραπονιούνται. Κάπως έτσι βλέπω κι εγώ τα πράγματα. Τι να τα κάνεις τα δώρα, τα τραγούδια, τους χορούς αν μέσα σου είσαι κενός; Δεν αντιλέγω ότι η διασκέδαση είναι απόλαυση. Αλλά δεν είναι το παν! 

A woman in a hat with painted nails holds out sparklers in Cianorte
   
   Η γιορτή των Χριστουγέννων είναι μια ευλογημένη περίοδος με επίκεντρο τον άνθρωπο. Δεν έχει καμία σχέση με αυτό το "εμπορικό καρναβάλι" που επικρατεί. Είναι μία περίοδος απολογισμού, αλλαγής και ροπής προς το καλύτερο. 

    Όλα αυτά προκύπτουν αν αναλογιστούμε τον τεράστιο αριθμό ανθρώπων, νέων και γέρων οι οποίοι θα υποδεχτούν το νέο έτος μέσα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου ή μέσα σε ένα άδειο σπίτι παρέα με τους τέσσερις τοίχους κι απομακρυσμένοι από τους συγγενείς τους. Εκεί έξω υπάρχουν παιδιά ορφανά, άνθρωποι ανήμποροι να ζήσουν αξιοπρεπώς μακριά από τη φτώχεια, τις αρρώστιες και τα βάσανα. Ζευγάρια που πλέον δεν είναι μαζί, άνθρωποι που έχασαν σημαντικά πρόσωπα της ζωής τους και άτομα που ελπίζουν να ξημερώσει άλλη μία μέρα γι' αυτούς, για να δουν ξανά τον ήλιο να ανατέλλει. 

   Πόσο τραγικό μπορεί να είναι το γεγονός ότι τέτοιες μέρες θα δεις τη διττή φύση του ανθρώπου να αποτυπώνεται στα πρόσωπά μας; Χαρά αλλά και θλίψη, αγωνία αλλά και αδιαφορία, ενθουσιασμός αλλά και θυμός. Ανέκαθεν υπήρχαν αυτά τα συναισθήματα χαραγμένα στην ψυχή μας. Και θα συνεχίσουν να υπάρχουν όσο οι άνθρωποι θεοποιούν τα λαμπιόνια και τις γιρλάντες. 

    Είναι σημαντικό να εξελισσόμαστε, να συνυπάρχουμε, να προσφέρουμε και να θυμόμαστε ότι πάνω απ' όλα είμαστε άνθρωποι! Δεν ήρθαμε μόνοι σε αυτόν τον κόσμο. Ούτε ήταν τυχαίος αυτός ο ερχομός. Είναι θαύμα που υπάρχουμε αυτή τη στιγμή, που μπορούμε και βλέπουμε, που μιλάμε, που είμαστε αρτιμελείς και που έχουμε σώας τας φρένας. Οφείλουμε να είμαστε ευγνώμονες γι αυτά λοιπόν. 

    Είναι όμορφο να περνάμε καλά και να χαιρόμαστε τη ζωή, να διασκεδάζουμε και να τσιρίζουμε από ενθουσιασμό. Αρκεί όλα αυτά να είναι ενέργειες που πραγματικά προκύπτουν μέσα από την ψυχή μας και δεν αποτελούν μια ψεύτικη εικόνα του εαυτού μας. Χαρείτε το γεγονός ότι είστε καλά, ότι είστε πλήρεις. Όλα τα άλλα δρουν απλώς συμπληρωματικά.

   Στην πραγματικότητα, είναι παράλογο το γεγονός ότι θυμόμαστε να διασκεδάσουμε, να χαρούμε, να βρεθούμε δίπλα σε φίλους και συγγενείς και να ανοίξουμε τις καρδιές μας μόνο τις μέρες των Χριστουγέννων. Αν είχαμε πραγματική συναίσθηση του χρόνου και συνείδηση των όσων συμβαίνουν γύρω μας, Χριστούγεννα για εμάς θα ήταν κάθε μέρα. Κάθε μέρα θα ήταν μία ευκαιρία να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας. Δε θα περιμέναμε τη μικρή αυτή περίοδο για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε, ή μάλλον ποιοι πρέπει να είμαστε! 

   Τέτοιες μέρες, τέτοιες ώρες, λίγο χρόνο πριν αφήσεις πίσω το παλιό έτος σκέψου! Είσαι ικανοποιημένος για όλα αυτά που προσέφερες; Για όλα αυτά που έδωσες μέχρι τώρα;
Αν όχι, τότε ποτέ δεν είναι αργά να αλλάξεις τη ζωή σου. Ίσως τώρα να είναι η κατάλληλη στιγμή για να το κάνεις! Απόψε, προλαβαίνεις να ζητήσεις μια "συγγνώμη", να πεις ένα "σ'αγαπώ" κι ένα "σ'ευχαριστώ για όλα". 

   Ας ευχηθούμε το 2018 να μας φέρει υγεία, ευτυχία και αγάπη στις ψυχές των ανθρώπων. Ας ευχηθούμε το 2018 να μη μας φέρει τίποτα άλλο αν δε θέλει. Αλλά να μη μας πάρει κιόλας. Χρόνια πολλά! Καλή χρονιά! 

Με αγάπη,
Μαρία Μπρέντα


Είμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»

Μαρία Μπρέντα

✿ Book Review: Η καγκελόπορτα της αγάπης

   Γεια σας! Καλωσήρθατε και πάλι πίσω στη σελίδα μου.Ελπίζω να είστε όλοι και όλες καλά. Έχουμε πολύ καιρό να τα πούμε ωστόσο βρήκα ευκαιρία να σας μιλήσω για ένα πολύ αγαπημένο μου βιβλίο το οποίο διάβασα στην περίοδο των καλοκαιρινών μου διακοπών. Πρόκειται για το βιβλίο της Φρόσως Αποστόλου με τίτλο "Η καγκελόπορτα της αγάπης" 

Υπόθεση:
Η Αμαλία ζει μόνη στο σπίτι με την ολάνθιστη παραδεισένια αυλή και την καγκελόπορτα που αναγγέλλει την είσοδο των αγαπημένων της. Κι εκεί, ανάμεσα στα μυριάδες λουλούδια, μια πήλινη γλάστρα μ’ ένα έργο ζωγραφικής.
Ήρεμη, γενναιόδωρη, χαμογελαστή, με μια τεράστια αγκαλιά για όλους και περισσότερο για τρία μικρά κορίτσια. Η ανιψιά της, Δέσποινα, και οι δύο φίλες της, Ελένη και Σοφία, την έχουν πάντα πλάι τους, φύλακα-άγγελο σε κάθε στραβοπάτημα, σε κάθε επικίνδυνη στροφή της ζωής. Όσο όμως τα κορίτσια μεγαλώνουν, ο έλεγχος χάνεται. Η Αμαλία παλεύει για να κρατήσει τις ισορροπίες υποκαθιστώντας τον ρόλο των γονέων, ενώ ένας μεγάλος έρωτας αναδύεται από τα έγκατα του παρελθόντος ξυπνώντας μνήμες και αισθήσεις.
Θα καταφέρει η Αμαλία να εμποδίσει την καταστροφή που έρχεται; Θα λυθεί ποτέ η απορία των κοριτσιών, ποιος είναι ο άντρας στην πήλινη γλάστρα, γιατί εξαφανίστηκε από τη ζωή της Αμαλίας και γιατί εκείνη δεν επιδίωξε ποτέ να κάνει οικογένεια;
Προσωπική άποψη
   Ξεκίνησα να διαβάζω το συγκεκριμένο βιβλίο τον Ιούλιο με μεγάλη αγωνία για το τι επρόκειτο να συναντήσω. Ήταν το δεύτερο βιβλίο των εκδόσεων Πνοή που πήρα στα χέρια μου και νιώθω πραγματικά πολύ χαρούμενη που ταξίδεψα στις σελίδες του. Θα σας εξηγήσω το λόγο...
   Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα το οποίο υμνεί τον έρωτα, την αγάπη, τη φιλία, τη μητρότητα και την αγνότητα. Μέσα από την ιστορία των τριών κοριτσιών, της Δέσποινας, της Σοφίας και της Ελένης βιώνει κανείς όλα εκείνα τα συναισθήματα ενός έφηβου ανθρώπου αλλά και ενός ενήλικα. Δεν πρόκειται για μία απλή νεανική ιστορία. Αλλά για μία ιστορία με διδάγματα, με εικόνες, με αρώματα και μελωδίες που χορεύουν στην καρδιά κάθε αναγνώστη.
  Διαδραματιζόμενο στην όμορφη Θεσσαλονίκη είναι αναμφίβολο το γεγονός ότι η ιστορία μπορεί να οδηγήσει πολλούς αναγνώστες στην ταύτισή τους με τους ήρωες του βιβλίου. Η συγγραφέας παρουσιάζει τον έρωτα και την αγάπη μέσα από μερικά ζευγάρια μάτια, νεανικά και ενήλικα. Μέσα από τη ψυχή της παρουσιάζει τα γεγονότα με τρόπο τόσο όμορφο, τόσο παραστατικό και ζωντανό που κάνει τον αναγνώστη να νιώσει κομμάτι της ιστορίας. Παρουσιάζει καθημερινά πρόσωπα και αποτυπώνει στη γραφή της τις ανθρώπινες σχέσεις και όλες τις δυσκολίες που τις συνοδεύουν καμιά φορά. Μιλά για το πόσο δύσκολο είναι καμιά φορά να αποδεχτούμε την πραγματικότητα, να λάβουμε δράση προκειμένου να ξεπεράσουμε τυχόν θέματα που μας βασανίζουν. Όμως, μιλά και για τα όνειρα, για τις ελπίδες και τους στόχους των νέων ανθρώπων. Η στρωτή γραφή της συγγραφέως δεν κουράζει τον αναγνώστη. Αντίθετα, αυτό βοηθά την εξέλιξη του έργου και το βιβλίο διαβάζεται εύκολα και γρήγορα λυτρώνοντας τον δέκτη με την αποκάλυψη του ερωτικού μυστηρίου. 
  Χαίρομαι απίστευτα πολύ όταν πέφτουν στα χέρια μου βιβλία που αξίζει να κρατήσεις για πάντα στη βιβλιοθήκη σου. Για να έχεις έτσι την ευκαιρία να τα διαβάσεις ξανά και ξανά μέχρι να τα χορτάσεις. Αδύνατο! Δε χορταίνεις να διαβάζεις βιβλία που μιλούν στην καρδιά σου. Γιατί τότε, όταν ανακαλύψεις τις ιστορίες αυτές που σε αγγίζουν, συνηθίζεις να διαβάζεις όλο και κάποια παράγραφο, όλο και κάποιο απόσπασμα του το οποίο ξέρεις ότι θα σου φτιάξει τη μέρα, θα σε ξεκουράσει και θα σε απαλλάξει από τη δύσκολη και ζόρικη καθημερινότητα σου. Αυτό ακριβώς συνέβη και με το βιβλίο αυτό. Δεν το αφήνω από τα χέρια μου ακόμη και τώρα που το έχω πλέον ολοκληρώσει. 
   Κλείνοντας αυτό το άρθρο θα ήθελα να δώσω μια συμβουλή σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που αδιαφορούν για τα βιβλία, που νομίζουν ότι η έλλειψη χρόνου δε τους επιτρέπει να μελετήσουν, ή που τα κοροϊδεύουν:
Πιστέψτε με! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση που μπορεί να νιώσει κάποιος από το να διαβάσει κάτι που θα μιλήσει στην καρδιά του. Υπάρχουν εκατομμύριοι τίτλοι, χιλιάδες τύποι βιβλίων και άπειρες υποθέσεις. Τόσες πολλές που θα έλεγε κάνεις ότι δεν υπάρχει βιβλίο που να μη ταιριάζει σε έναν τύπο ανθρώπου. Για το λόγο αυτό επιχειρήστε να πάρετε στα χέρια σας ένα και να του δώσετε μια ευκαιρία να σας κερδίσει. Δε θα το μετανιώσετε. Θα με θυμηθείτε!
Η "Καγκελόπορτα της αγάπης" της Φρόσως Αποστόλου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πνοή και σας περιμένει να το αγκαλιάσετε!

Αστέρια: 10/10
Ελπίζω να σας άρεσε το σημερινό μου άρθρο. Χάρηκα πολύ που επανήλθα ωστόσο η επιστροφή μου δεν είναι μόνιμη. Απομένουν 6 περίπου μήνες ακόμη για να μπω ξανά στην ρουτίνα του blogging. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα! Μέχρι τότε να περνάτε όλοι καλά και να θυμάστε ότι εκεί έξω υπάρχει αγάπη!

Είμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»

Μαρία Μπρέντα

✿ Book Review: Η όχι και τόσο τέλεια ζωή μου - Σόφι Κινσελα

   Γεια σας και χαρά σας να χαρώ την ομορφιά σας! Όπως καταλάβατε ακολουθεί ένα άρθρο γραμμένο με παιχνιδιάρικη διάθεση; Τι μου κάνετε; Ελπίζω να είστε καλά! Εγώ είμαι μια χαρά. Το καλοκαιράκι τελειώνει όμως και στενοχωριέμαι. Δε βαριέσαι; Ανοίγουν τα σχολεία και αυτό θα μας φτιάξει το κέφι (αστειεύομαι φυσικά). Το θέμα μου σήμερα είναι ένα βιβλίο με αρνητική κριτική. Αν πιστεύετε ότι είμαι εδώ για να το κράξω κάνετε λάθος. Το μόνο που θέλω είναι να σας πω την άποψή μου δίχως να θέλω να θίξω ούτε τη συγγραφέα αλλά ούτε και τις εκδόσεις Ψυχογιός. 


Λίγα λόγια για το βιβλίο

Όπου κι αν κοιτάξει η Κέιτι Μπρένερ, κάποιος άλλος ζει τη ζωή που πάντα ονειρευόταν. Ειδικά το αφεντικό της, η Ντιμίτερ Φάρλοου. Η Ντιμίτερ είναι ιδιοφυής, δημιουργική, ζει με την οικογένειά της σε ένα υπέροχο αριστοκρατικό σπίτι και ντύνεται με τα πιο ακριβά ρούχα. Από την άλλη, η ζωή της Κέιτι μόνο τέλεια δεν είναι˙ από το καταθλιπτικό διαμέρισμα που νοικιάζει και τους ιδιόρρυθμους συγκατοίκους της έως το τεταμένο κλίμα και τις ίντριγκες του γραφείου που προσπαθεί να διαχειριστεί, τα πάντα είναι ένας καθημερινός αγώνας. Πώς να μην αλλοιώνει λίγο την αλήθεια στο online προφίλ της, ελπίζοντας ότι οι προσεκτικά επιλεγμένες φωτογραφίες που ανεβάζει στο Instagram θα πείσουν τη φίλη της που ζει στη Νέα Υόρκη ότι τα έχει καταφέρει; 

Και πάνω που αρχίζει να βρίσκει τις δυνάμεις της –και καινούργιο ερωτικό ενδιαφέρον– συμβαίνει το χειρότερο: η Ντιμίτερ την απολύει. Διαλυμένη αλλά αποφασισμένη να παραμείνει αισιόδοξη, αποσύρεται στη φάρμα της οικογένειάς της στο Σόμερσετ, για να τους βοηθήσει να στήσουν ένα εναλλακτικό θέρετρο. Το Λονδίνο δε φάνταζε ποτέ πιο μακρινό. Μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται μπροστά της η Ντιμίτερ ως πελάτισσα! 

Και καθώς το διακύβευμα για το μέλλον της θα γίνεται όλο και μεγαλύτερο, η Κέιτι θα κληθεί να αποφασίσει τι έχει για εκείνη πραγματικό νόημα στη ζωή.


Η άποψή μου
   Όπως μπορεί να γνωρίζετε μερικοί από εσάς ενθουσιάζομαι πολύ εύκολα βλέποντας ένα όμορφο βιβλίο. Δυστυχώς είμαι από τους ανθρώπους που κρίνουν τα βιβλία αρχικά από το εξώφυλλο. Μόνο αν υπάρξει "έρωτας με την πρώτη ματιά" θα μπω στη διαδικασία να διαβάσω την υπόθεση στο οπισθόφυλλο. 😝 Ξεκίνησα λοιπόν να το διαβάζω με μεγάλη όρεξη και περιέργεια. Γνώριζα εξ αρχής ότι η Sophie Kinsella είναι μια πολύ αγαπημένη συγγραφέας τόσο για τους Έλληνες αναγνώστες όσο και για τους αναγνώστες του εξωτερικού. Δυστυχώς δε μπόρεσα να ενταχθώ στο group τους. 🙁 Είναι το πρώτο βιβλίο της συγγραφέα που διαβάζω και δεν έμεινα απόλυτα ικανοποιημένη. 

  Ο κύριος λόγος που δε μου άρεσε ήταν η απίστευτη φλυαρία. Η συγγραφέας ανέφερε τόσες πολλές άχρηστες για την ιστορία πληροφορίες που σε κούραζε. Η πολλή μεγάλη ανάλυση των γεγονότων με ανάγκασε να διαβάσω τις τελευταίες σελίδες με γρήγορο ρυθμό μήπως με δικαιώσει το τέλος του βιβλίου και μπορέσω να χαρώ λιγάκι κι εγώ. Προσωπικά δεν το βρήκα αστείο. Πολύ ισχυρίζονται ότι η συγκεκριμένη συγγραφέας έχει καταπληκτική αίσθηση του χιούμορ αλλά θα διαφωνήσω. Ήταν normal. 

  Ο δεύτερος λόγος που δε μου άρεσε ήταν το γεγονός ότι προσπαθούσε συνεχώς να μας δείξει πόσο σημαντικό είναι να είσαι τέλεια σε όλα. Η τελειομανία δεν είναι πάντα και η καλύτερη επιλογή. Ωστόσο η συγγραφέας τείνει να την λατρέψει. Δε μπορώ να πω ότι γνώρισα μια από τις καλύτερες πρωταγωνίστριες των βιβλίων που έχω διαβάσει. Δεν τρελάθηκα. Η συνεχής και αδιάκοπη μανία της να φαίνεται πλούσια, πετυχημένη και "πολιορκημένη" από τους πάντες με έκανε να νευριάσω στ' αλήθεια; Υπάρχουν άτομα που ζουν με τέτοια μανία προκειμένου να αποδείξουν κάτι; Απορώ.

   Ο τρίτος και τελευταίος λόγος είναι το γεγονός ότι ήταν αρκετά προβλέψιμο και μη ρεαλιστικό. Επίσης, άνετα θα το χαρακτήριζα παιδιάστικο και ανιαρό. Οι ενέργειες της πρωταγωνίστριας προκειμένου να εκδικηθεί το αχώνευτο αφεντικό της θύμιζαν συμπεριφορά παιδιού στο Δημοτικό. 

Σε γενικές γραμμές, είναι ένα βαρετό και ανούσιο βιβλίο. Δε με διασκέδασε σχεδόν καθόλου και ούτε μου πρόσφερε κάτι. Το εξώφυλλο του ήταν υπέροχο όπως και η υπόθεση του βιβλίου ωστόσο θα ήθελα να την παρουσιάσει με διαφορετικό τρόπο. Λυπάμαι πολύ αλλά θα του δώσω...

Αστέρια: 5/10 

Το βιβλίο "Η όχι και τόσο τέλεια ζωή μου" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Εσείς το έχετε διαβάσει; Αν ναι, ποια είναι η γνώμη σας;

Είμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»

Μαρία Μπρέντα

✿ Μεταμφιεσμένη δημοσιογραφία και σωστοί δημοσιογράφοι

   Πρόσφατη έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε διεθνές δίκτυο απέδειξε ότι η χώρα μας βρίσκεται στη 89η θέση όσον αφορά την ελευθεροτυπία στους κόλπους της σύγχρονης δημοσιογραφίας. Αυτό σε συνδυασμό με την καταπάτηση των κανόνων της δημοσιογραφικής δεοντολογίας δημιουργεί αρνητικές εικόνες και σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή των αποδεκτών.

   Είναι γνωστό ότι τα στοιχεία που αποδεικνύουν την απογοητευτική στάση των δημοσιογράφων στις μέρες μας ποικίλουν σε διάφορους τομείς. Η διαπίστωση αυτή δεν αποτελεί λεκτική υπερβολή αφού παρατηρούμε όλο και πιο συχνά τη χρήση της
παραπληροφόρησης, δηλαδή της σκόπιμης διάδοσης ψεύτικων ειδήσεων με στόχο την κατευθυνόμενη γνώμη των ανθρώπων και την εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων. Πράγματι, πολλοί δημοσιογράφοι δωροδοκούνται και παραποιούν την είδηση ανάλογα με τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα που εξυπηρετούν. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μετατρέπονται έτσι σε κερδοφόρες επιχειρήσεις και αντιμετωπίζουν την πληροφόρηση του κοινού με χρησιμοθηρικό χαρακτήρα. Παράλληλα, προωθούν συγκεκριμένες κομματικές ιδεολογίες, στηρίζουν τα απολυταρχικά καθεστώτα και αποτελούν το προσφορότερο μέσο πολιτικής προπαγάνδας και προσηλυτισμού των μαζών.

   Ακόμη, γίνεται λόγος για ευτελισμό κοινωνικών γεγονότων καθώς στόχος τους είναι να προωθήσουν αρνητικά πρότυπα όπως η βία και η εγκληματικότητα και να προβάλουν ακραίες συμπεριφορές. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να πληγώνουν την ευαισθησία του αναγνώστη και να αμαυρώνουν τον ψυχικό του κόσμο. Επιπλέον, είναι σημαντικό να αναφερθεί το γεγονός ότι η ύπαρξη χαμηλού μορφωτικού επιπέδου καθώς και η πολιτική άγνοια των ανθρώπων αποτελεί μέσο εκμετάλλευσης των ΜΜΕ. Ειδικότερα, καθίστανται φανερό ότι όλο και περισσότεροι νέοι καταφεύγουν στην παρανομία και την παρατυπία επηρεαζόμενοι από αυτά που καθημερινά δέχονται. Εύκολα, λοιπόν, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ο χαρακτήρας των μέσων πληροφόρησης έχει αλλάξει σημαντικά και οι συνέπειες του προβλήματος φαντάζουν τραγικές στα μάτια όλων μας.

   Το πρόβλημα, όπως διαπιστώνεται από τα παραπάνω είναι ζωτικής σημασίας. Ωστόσο, δεν πρέπει να θεωρείται άλυτο. Υπάρχουν ακόμη περιθώρια σωστής αντιμετώπισης του αν εφαρμοστούν οι κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

   Ρόλο και μάλιστα διόλου ευκαταφρόνητο στην αντιμετώπιση του παραπάνω ζητήματος φέρει και η κοινωνική ευθύνη του δημοσιογράφου. Συγκεκριμένα, οφείλει να είναι διακριτικός και να σέβεται την ιδιωτική ζωή και την αξιοπρέπεια των πολιτών. Πρωταρχικής σημασίας μέλημα του είναι η αποφυγή της λογοκλοπής, της συκοφαντίας, της δυσφήμισης της κακολογίας και των αβάσιμων κατηγοριών. Επιπρόσθετα, πρέπει να αποφύγει τελείως τη χρήση υβριστικών λέξεων και φράσεων. Αυτές θίγουν όχι μόνο το βαλλόμενο πρόσωπο αλλά και τους δέκτες. Τέλος, σπουδαίο προσόν κάθε επαγγελματία δημοσιογράφου είναι ο σεβασμός στους θεσμούς της πολιτείας όπως είναι η δημοκρατία, η ελευθερία, η ειρήνη, η δικαιοσύνη και η υπεράσπιση της αλήθειας που συμφιλιώνουν και φέρνουν κοντά το λαό μιας χώρας.

   Αναντίρρητα, η επαγγελματική κατάρτιση και ακεραιότητα κάθε εργαζομένου του χώρου είναι σημαντική. Ειδικότερα, η γενικότερη μόρφωση, η σφαιρική γνώση των γεγονότων, η ικανότητα της πειθούς και η γνώση τόσο της μητρικής όσο και άλλων ξένων γλωσσών είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που οφείλει να έχει. Θα αποτελούσε παράλειψη αν δεν αναφερόταν η σημαντικότητα της ύπαρξης της ηθικότητας, της εντιμότητας, της ειλικρίνειας και της επαγγελματικής ευσυνειδησίας. Κατ' αυτόν τον τρόπο ο δημοσιογράφος έχει τη δυνατότητα να ασχοληθεί ολοκληρωμένα με τις πληροφορίες που συγκεντρώνει και παρουσιάζει στο κοινό.

   Αβίαστα, λοιπόν, συνάγεται το συμπέρασμα ότι παρά τις παράτολμες προσπάθειες όλης της πολιτείας να διορθώσει την αχαώδη κατάσταση που επικρατεί στο χώρο των ΜΜΕ, η κατάσταση παραμένει αναλλοίωτη. Ωστόσο, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι υπάρχουν ακόμη περιθώρια βελτίωσης του δημοσιογραφικού κόσμου αν ενισχυθεί η προβολή των κανόνων της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Είμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»

Μαρία Μπρέντα

✿ Συνέντευξη με τη συγγραφέα Μάγια Βαν Γουάγκενεν

   Έπειτα από το book review που δημοσίευσα την τελευταία φορά με το βιβλίο της Μάγια Βαν Γουάγκενεν, το "Πως να γίνεις δημοφιλής", δε θα μπορούσα να μην αναδημοσιεύσω τη συνένεντευξη που πήρα πέρυσι από τη συγγραφέα. Χαίρομαι πολύ που θα τη μοιραστώ μαζί σας γι ακόμη μια φορά.

✿ Γεια σου Μάγια Βαν Γουαγκενεν! Καλωσόρισες στη σελίδα μου! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ που δέχτηκες να απαντήσεις στις ερωτήσεις μου.

Γεια σου Μαρία! Εγώ σε ευχαριστώ για την πρόταση! Η ιδέα σου για συνέντευξη μου άρεσε πολύ. Χαίρομαι πολύ που θα απαντήσω στις ερωτήσεις σου.

✿ Μάγια πότε ξεκίνησες να γράφεις και πόσο δύσκολο ήταν αυτό για σένα;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να μιλάει μου άρεσε να λέω ιστορίες. Μόλις έμαθα να γράφω άρχισα να καταγράφω αυτές τις ιστορίες σε ένα τετράδιο. Πάντα με εντυπωσίαζαν οι λέξεις! Για να γίνεις μια καλή συγγραφέας απαιτεί εξάσκηση, συνεχή διόρθωση, ακόμη κι αποτυχία. Μέχρι σήμερα, τίποτα από όλα αυτά δε μου φαίνεται αγχωτικό διότι αγαπώ το γράψιμο. Καταλαβαίνω ότι η δυσκολία της δουλειάς μου με κάνει καλύτερο άνθρωπο και στο τέλος της ημέρας ο στόχος μου να γίνω καλύτερη σε αυτό που κάνω με ικανοποιεί.

✿ Σε βοήθησε κάποιος στην πρώτη συγγραφική σου απόπειρα; Σήμερα υπάρχει κάποιο που σε βοηθάει;

Για το βιβλίο μου "Πως να γίνει δημοφιλής" την μεγαλύτερη υποστήριξη την έλαβα από τους γονείς μου. Ο τρόπος με τον οποίο με ενθάρρυναν σε αυτή μου την προσπάθεια με βοήθησε στο να συνεχίσω να γράφω ακόμη και στις δύσκολες μέρες. Ακόμη και σήμερα συζητάω μαζί τους για τις ιστορίες μου προκειμένου να μάθω τη γνώμη τους, να συγκεντρώσω απόψεις αλλά και για να χαρώ τον ενθαρρυντικό τους λόγο. 

✿ Ποια είναι η καθημερινότητά σου;

Η καθημερινότητα μου είναι απλή και λίγο βαρετή. Ως πρωτοετής φοιτήτρια, αφιερώνω πολύ χρόνο στις σχολικές μου υποχρεώσεις. Ξυπνάω, πηγαίνω στη σχολή και γυρίζω στη φοιτητική μου εστία για να διαβάσω. Τα βράδια συνήθως βγαίνω με φίλους ή παρακολουθώ εξωσχολικές δραστηριότητες. Μετά θα παρακολουθήσω κάποιο επεισόδιο στην τηλεόραση και θα πάω για ύπνο. 

✿ Ήταν εύκολο να εκδόσεις το βιβλίο σου;

Ενώ αμφιβάλλω για το αν υπάρχει συγγραφέας που να ισχυρίζεται ότι η διαδικασία έκδοσης του βιβλίου του ήταν εύκολη, μπορώ να πω ότι η δική μου ήταν αρκετά ομαλή. Το χειρόγραφό μου εντυπωσίασε έναν ατζέντη και στη συνέχεια έναν εκδότη. Ενώ διόρθωνα το χειρόγραφο, οι εργαζόμενοι του Penguin Publishing House συνεισέφεραν με τη σκληρή τους δουλειά στο να γίνει το βιβλίο μου πραγματικότητα. Είμαι ευγνώμων για όλους αυτούς. 

✿ Έχεις έρθει ποτέ στην Ελλάδα; Αν ναι, σου άρεσε; Αν όχι, θα ήθελες να έρθεις;

Δεν έχω έρθει ποτέ στην Ελλάδα αλλά θα το ήθελα πάρα πολύ!

✿ Τι είδους βιβλία σου αρέσουν και τι κάνεις στον ελεύθερό σου χρόνο;

Μου αρέσει να διαβάζω νεανικές ρεαλιστικές ιστορίες. Οι αγαπημένοι μου συγγραφείς είναι οι Laurie Halse Anderson, Sharon Creech, Robert Cormier και Judy Blume. Στον ελεύθερό μου χρόνο μαγειρεύω, χορεύω jazz, κεντάω και βγαίνω έξω με φίλους.

✿ Γράφεις κάποιο βιβλίο τώρα; 

Γράφω το δεύτερο βιβλίο μου το οποίο δεν έχει καμία σχέση με το πρώτο αλλά είμαι πολύ ενθουσιασμένη γι' αυτό.

✿ Τι συμβουλή θα έδινες στους νεαρούς αναγνώστες σου;

Να είστε καλοί κι ευγενικοί. Αν βρίσκεστε σε μία κατάσταση όπου μπορείτε να πράξετε το σωστό και το καλό τότε κάντε το! Είναι αδύνατον να γνωρίζετε τις δυσκολίες που βιώνει ένας συνάνθρωπός σου. Για το λόγο αυτό να είστε καλοί κι ευγενικοί με όλους. Η συμπεριφορά σας αυτή μπορεί να αλλάξει τη ζωή ενός άλλου ατόμου ακόμη κι αν εσείς δεν το βλέπετε. Αν οι άνθρωποι έδειχναν περισσότερη κατανόηση σε κάποια πράγματα ο κόσμος αυτός θα ήταν διαφορετικός

✿ Μάγια μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ για ακόμη μια φορά γι' αυτή την όμορφη συνέντευξη! Σου εύχομαι καλή επιτυχία σε ό,τι κι αν κάνεις και να είσαι καλά!

Κι εγώ σε ευχαριστώ πολύ Μαρία. Καλή επιτυχία με τη σελίδα σου και πολλά φιλιά στην Ελλάδα! 

Τα βιβλία της Μάγια Βαν Γουάγκενεν κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Είμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»

Μαρία Μπρέντα

✿ Κάθε εμπόδιο για καλό

Το παρακάτω κείμενο δε βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. 

   Αρχές Ιουνίου θα 'ταν και το καλοκαιράκι είχε μπει για τα καλά στη ζωή του Γιάννη και της Δήμητρας. Οι ηλιαχτίδες του ήλιου είχαν μόλις αρχίσει να ξεπροβάλλουν δειλά δειλά φωτίζοντας το δωμάτιο. 

   Τους τελευταίους μήνες η Δήμητρα απολάμβανε όλο και περισσότερο τη ζωή. Ανυπομονούσε να φέρει στη ζωή το αγοράκι της. Το μοναχογιό της. Αδημονούσε να αντικρίσει τα μάτια του, το βλέμμα του, το ίδιο του το χαμόγελο. 

   Άνοιξε προσεκτικά την πόρτα του δωματίου για να μη ξυπνήσει τον άντρα της που κοιμόταν ήσυχα στο κρεβάτι τους και κατέβηκε τις σκάλες κατευθυνόμενη προς την κουζίνα. Ένα βάζο με όμορφες κίτρινες τουλίπες στόλιζε το τραπέζι. Αυτός ο άνθρωπος ήξερε καλά τον τρόπο να ομορφαίνει τη ζωή της με μικρές αλλά τόσο ξεχωριστές γι΄αυτήν κινήσεις. Τρεις όμορφες τουλίπες δεμένες με μπλε κορδέλα έκαναν την καρδιά της να σκιρτήσει. Δίπλα τους ήταν ένα σημείωμα...

  «Τρεις μέρες μένουν μόνο μέχρι να γίνω πατέρας. Τρεις όμορφες τουλίπες είναι το λιγότερο που μπορώ να σου προσφέρω για να σου δείξω το πόσο σ'ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου! Ο Γιάννης σου»


   
   Λίγες μέρες αργότερα έφτασε η στιγμή που η Δήμητρα θα γινόταν μητέρα. Ήθελε να τσιρίξει από τη χαρά της, να φωνάξει, να ανακοινώσει παντού πως σήμερα ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της. Αργότερα, όμως, στο χειρουργείο τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Η Δήμητρα ζαλιζόταν συνεχώς, τα εκτυφλωτικά φώτα της αίθουσας του χειρουργείου έκαναν τα μάτια της να καίνε και τα όλο σημασία βλέμματα των γιατρών την ανησυχούσαν πολύ. Πονούσε. Πονούσε αφάνταστα αλλά δε το έβαζε κάτω. «Κάθε εμπόδιο για καλό καρδούλα μου» της έλεγε ο Γιάννης κρατώντας σφιχτά το χέρι της κι αυτή έπαιρνε δύναμη. Στην τελευταία της προσπάθεια να σπρώξει ήθελε να ουρλιάξει. Αλλά δεν τα κατάφερε. Της κόπηκε η ανάσα. Περίμενε να ακούσει το κλάμα του μωρού της. Ξαφνικά σκοτείνιασαν όλα γύρω της. Είχε λιποθυμήσει. 

   Λίγη ώρα αφότου είχε ανοίξει τα μάτια της, οι γιατροί της ανακοίνωσαν πως το μωρό της γεννήθηκε νεκρό. Για ακόμη μια φορά η Δήμητρα έχασε τη γη κάτω απ΄ τα πόδια της. Εκείνη η μέρα σημάδεψε για τα καλά τη ζωή της. Εκείνη η άσχημη εμπειρία που βίωσε ήταν η αφορμή για να πέσει η Δήμητρα σε κατάθλιψη. 

  Τα χρόνια που πέρασαν ήταν δύσκολα για το ζευγάρι ωστόσο η Δήμητρα σιγά σιγά γινόταν καλύτερα ξεπερνώντας το σοκ που βίωσε χάρη στην υποστήριξη του άντρα της και των γονιών της. Το αντρόγυνο είχε συζητήσει αρκετές φορές το ενδεχόμενο να υιοθετήσουν ένα παιδί και οι επισκέψεις στα διάφορα ορφανοτροφεία της Ελλάδας ήταν συχνές. Τελικά, πήραν την απόφαση να μοιραστούν τη ζωή τους μ' ένα όμορφο δίχρονο ξανθό αγοράκι. 

   'Ηταν δύο μηνών όταν η μητέρα του αποφάσισε να το αφήσει σε κάποιο ορφανοτροφείο. Το λυπόταν. Ήταν αδύνατο να το αφήσει να ζήσει πλάι σε μια γυναίκα της οποίας της ήταν δύσκολο να συντηρήσει ακόμη και τον ίδιο της τον εαυτό. Δεν ήθελε να το δώσει. Μα δεν είχε άλλη επιλογή. Ίσως έτσι να ήταν καλύτερα. Ωστόσο, οι μήνες περνούσαν και ο μικρός Αλέξης, όπως τον είχαν ονομάσει οι κυρίες του ιδρύματος, μεγάλωσε όμορφα, δίχως να του στερηθεί απολύτως τίποτα και μαθαίνοντας να "συλλαβίζει την αγάπη" δίπλα στα υπόλοιπα παιδιά του ορφανοτροφείου τα οποία θεωρούσε αδέρφια του. Πλέον, εκτός από αυτά θα είχε και δύο υπέροχους γονείς. 

   Ένα χρόνο αργότερα, ο μικρός Αλέξης θα έκλεινε τα τρίτα του γενέθλια και οι διαδικασίες για την υιοθεσία του δεν είχαν ολοκληρωθεί ακόμη. Ένα τεράστιο πάρτι στήθηκε στο ίδρυμα και εννοείται ότι δε θα μπορούσαν να λείπουν ο Γιάννης και η Δήμητρα. Το ζευγάρι έπλεε σε πελάγη ευτυχίας. Τίποτα καλύτερο δε θα μπορούσε να τους είχε συμβεί. Ανυπομονούσαν για τη στιγμή που θα έπαιρναν στο σπίτι τους το μικρό αγόρι. 

   Λίγο πριν σβήσει τα κεράκια του το παιδί, μια μαυροφορεμένη ταλαιπωρημένη γυναίκα πλησίασε τη Δήμητρα και της έδωσε ένα καλάθι. Έπειτα, απομακρύνθηκε τρέχοντας από την αυλή πριν προλάβει να πει το παραμικρό η μέλλουσα μητέρα του παιδιού της. Άνοιξε το καλάθι και αντίκρισε δύο κίτρινες τουλίπες κι ένα γράμμα...

    «Σε ευχαριστώ που έδωσες χρώμα στη ζωή του παιδιού μου. Τώρα ο γιος μου θα ζήσει αξιοπρεπώς έχοντας δύο γονείς δίπλα του που θα το αγαπούν. Δώσ' του όσα δε μπόρεσα εγώ να του προσφέρω. Να σ' έχει ο Θεός καλά και να μου τον προσέχεις»
   
   Τότε η Δήμητρα θυμήθηκε τα λόγια του άντρα της εκείνη την ημέρα στο χειρουργείο. «Κάθε εμπόδιο για καλό» της είχε πει τότε. Μπορεί μια κακιά στιγμή να της στοίχισε τη ζωή του παιδιού της, αλλά χάρη σε αυτή σώθηκε η ζωή ενός άλλου παιδιού. Πόσο δίκιο τελικά είχε ο άντρας της. Πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή τελικά, σκέφτηκε η Δήμητρα και γύρισε στη γιορτή του παιδιού της προκειμένου να του προσφέρει τις πιο όμορφες στιγμές που θα είχε να θυμάται.

Eίμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»


Μαρία Μπρέντα

✿ Book Review: Όλα για σένα - Νίκολα Γιουν

   Γεια σε όλους και σε όλες; Τι κάνετε; Ελπίζω να είστε καλά. Σήμερα σας έχω άλλο ένα book review που διάβασα μέσα σε λίγες μόνο μέρες και είμαι πολύ ενθουσιασμένη που θα σας μιλήσω γι' αυτό. Πρόκειται για ένα πολύ γνωστό βιβλίο τόσο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Αναφέρομαι στο βιβλίο "'Ολα για σένα" της Νικολα Γιουν. 


Λίγα λόγια για το βιβλίο

Πάσχω από μια σπάνια αρρώστια. Είμαι αλλεργική στον κόσμο. Δε βγαίνω από το σπίτι μου, έχω να βγω δεκαεπτά χρόνια. Τα μοναδικά άτομα που βλέπω είναι η μαμά μου και η νοσοκόμα μου, η Κάρλα. Μια μέρα ένα φορτηγό με έπιπλα σταματάει στο διπλανό σπίτι. Κοιτάζω έξω από το παράθυρό μου και τον βλέπω. Είναι ψηλός, λεπτός και φοράει μαύρα – μαύρο μπλουζάκι, μαύρο τζιν, μαύρα αθλητικά και ένα μαύρο σκουφάκι που καλύπτει τελείως τα μαλλιά του. Το βλέμμα του καρφώνεται πάνω μου. Και εγώ δεν μπορώ να τραβήξω τα μάτια μου. Το όνομά του είναι Όλι. Ίσως δεν μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον αλλά μπορούμε να προβλέψουμε μερικά πράγματα. Για παράδειγμα, είναι σίγουρο ότι θα ερωτευτώ τον Όλι. Και είναι σχεδόν σίγουρο ότι αυτό θα είναι καταστροφικό. 

Ένα μυθιστόρημα που αποδεικνύει πόσο συναρπαστικό μπορεί να είναι όταν βγαίνουμε από το καβούκι μας και κάνουμε πράγματα τρελά για την αγάπη.

Η κριτική μου
   Λάτρεψα αυτό το βιβλίο! Το λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που το έπιασα στα χέρια μου. Αρχικά εντυπωσιάστηκα από το εξώφυλλο. Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορείς να βγάλεις πρώτη εντύπωση από ένα όμορφο εξώφυλλο αλλά σίγουρα είναι μια καλή αφορμή για να το πάρεις στα χέρια σου και να το ξεφυλλίσεις. Η σπάνια αρρώστια της Μάντλιν μου κίνησε το ενδιαφέρον. Το γεγονός ότι δεν έβγαινε από το σπίτι και δεν ερχόταν σε επαφή με τους ανθρώπους παρά μόνο με τη μητέρα και τη νοσοκόμα της με εξέπληξε. Λάτρεψα τους ήρωες του βιβλίου, συγκινήθηκα, έκλαψα, γέλασα, χαμογέλασα και ταυτίστηκα πολλές φορές με την Μάντλιν παρ'όλο που (ευτυχώς) δεν βιώνω κάτι τέτοιο. Έγινα ένα με την ιστορία και ένιωσα την χαρά και τη ευτυχία της ηρωίδας, τη δυστυχία και τον πόνο της στις άσχημες στιγμές, τον ενθουσιασμό και την έκπληξη στην καρδιά της. Ο Όλι; Ο Όλι σίγουρα είναι πλέον ένας από τους αγαπημένους μου ήρωες. Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι αμφισβητούμε κάποια πράγματα και πιστεύουμε ότι είναι αδύνατον να συμβούν. Κι όμως! Η ιστορία της Μάντλιν και του Όλι, μια βαθιά ρομαντική και δυνατή ιστορία αγάπης μεταξύ δύο εφήβων, είναι αυτή που μας υπενθυμίζει πως όλα είναι δυνατά αν υπάρχει αγάπη. Όταν υπάρχει αγάπη όλα είναι δυνατά. Ένα υπέροχο βιβλίο που προκαλεί αμέτρητα συναισθήματα που τρυπώνουν στην καρδιά του αναγνώστη. Τελειώνοντάς το ανατρίχιασα με την ευχάριστη και ικανοποιητική έκβαση της ιστορίας. Πλέον, είναι το δεύτερο αγαπημένο μου εφηβικό βιβλίο. Κλείνοντας, θα ήθελα να το προτείνω σε κάθε αγόρι και σε κάθε κορίτσι αλλά και σε όλους του γονείς γιατί δεν είναι μόνο μια ιστορία αγάπης αλλά και ένα υπέροχο μάθημα ζωής για τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Αστέρια: 9/10
Εσείς το έχετε διαβάσει; Αν ναι, σας άρεσε; Αν όχι, θα θέλατε να το διαβάσετε; Ανυπομονώ να διαβάσω τα σχόλιά σας.

Eίμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»

Μαρία Μπρέντα

© Free Blogger Template. Designed By El Design